Bugün okullarda yaşanan çocuk cinayetlerini duydukça insanın içi yanıyor. Daha çocuk bunlar. Oyun oynayacak yaşta toprağa giriyorlar. Böyle bir acı kabul edilir gibi değil. Herkes üzülüyor, herkes konuşuyor ama iş önlem almaya gelince ortada kimse yok.
Artık biraz kendimize dönüp bakmamız gerekiyor. Çocuklarımızın elinden şu telefonları alın. Saatlerce ekran başında büyüyen çocuk, sevgiyi de saygıyı da merhameti de nereden öğrenecek? Çocuğun eline sadece telefon vermeyin, kitap verin. Doğruyu yanlışı öğretin. Hak nedir öğretin, hukuk nedir öğretin, adalet nedir öğretin. Büyüğe saygıyı, küçüğü korumayı, sevmeyi, utanmayı, vicdanı öğretin.
Biz sustuk onlar konuşsun dedik. Biz çektik onlar çekmesin dedik. Biz yiyemedik onlar yesin, biz giyemedik onlar giysin dedik. Ezildik, onlar ezilmesin istedik. Ama fark etmeden çocukları şımarttık. Her istediği olsun derken sınır koymayı unuttuk. Kendine güveni olsun derken her şeyi yapabileceğini sandırdık. Sonra da ortaya saygısız, öfkeli, ne yaptığını bilmeyen bir nesil çıktı.
Önce ailede terbiye olacak. Önce evin içinde eğitim olacak. Çocuk anneden babadan ne görürse onu yapar. Siz elinizden telefonu bırakmazsanız çocuk da bırakmaz. Siz televizyon karşısından kalkmazsanız o da kalkmaz. Önce siz örnek olun. Elinize bir kitap alın, bir gazete alın. Okuyun, okutun. Çocuğunuzla konuşun. Onu dinleyin. Ona sevgiyi de sınırı da birlikte verin.
Bu ülkenin hali ortada. Her olaydan sonra sadece üzülüyorlar. Birkaç gün konuşuluyor, sonra unutuluyor. Ama acı bizim içimizde kalıyor. Bizi düşünen yok. Sizi düşünen yok. O yüzden biz kendi çocuklarımıza sahip çıkacağız. Biz kendi evlatlarımızı doğru yetiştireceğiz. Biz kendi kendimizi koruyacağız. Çünkü bizim bizden başka kimsemiz yok.
Çocuk yetiştirmek sadece büyütmek değildir. Çocuk yetiştirmek insan yetiştirmektir. Eğer bugün buna sahip çıkmazsak yarın çok daha büyük acılar yaşarız. Artık herkes kendine gelsin. Çocuklarımıza sadece rahat bir hayat değil, doğru bir hayat verelim.
