Eskiden günler daha uzun gibiydi. Sabahlar daha sakin, akşamlar daha huzurlu, beklemek daha sabırlıydı. Bir şeyin olmasını isterdik, beklerdik, hayal ederdik. Şimdi ise her şey bir anda olup bitiyor. Gün başlıyor, insan daha ne olduğunu anlamadan akşam oluyor.
Bazen düşünüyorum, zaman kavramı mı değişti, yoksa biz mi değiştik. Saatler aynı saat, günler aynı gün, mevsimler yine aynı mevsim. Ama içimizde bir telaş var. Yetişmeye çalıştığımız hayat, bizi zamanın önüne katıp sürüklüyor.
Daha dün gibi dediğimiz ne varsa, bugün uzak bir anıya dönüşüyor. Çocukluk, gençlik, eski sokaklar, eski insanlar, eski bayramlar, hepsi sanki başka bir ömrün içinden kalmış gibi. İnsan büyüdükçe zamanın hızlandığını sanıyor, belki de zaman hızlanmıyor, sadece kaybettiklerimiz çoğalıyor.
Bir bakıyoruz, aramak istediğimiz insanı aramamışız. Gitmek istediğimiz yere gitmemişiz. Söylemek istediğimiz sözü içimizde bırakmışız. Sonra zaman geçti diyoruz. Oysa geçen sadece zaman değil, bizim ertelediklerimiz oluyor.
Belki de zamanın kavramı değişmedi. Değişen bizim ona bakışımız oldu. Eskiden zamanı yaşardık, şimdi zamanı yetişmeye çalışarak tüketiyoruz. Anın içinde kalmayı unuttuk. Bir sofrada otururken bile aklımız başka bir yerde. Bir insan konuşurken bile içimizden başka hesaplar geçiyor.
O yüzden bazen durmak gerekiyor. Bir nefes almak, bir pencereye bakmak, bir çayın buharında eski bir günü hatırlamak gerekiyor. Çünkü hayat dediğimiz şey, büyük olaylardan çok küçük anların toplamı. Bir gülüş, bir selam, bir dua, bir hatır sorma, bir gönül alma.
Zaman hızlı akıyor, evet. Ama belki de asıl mesele onun hızlı akması değil. Asıl mesele, biz akıp giden zamanın içinde ne kadar kalabiliyoruz, kimi sevdiğimizi ne kadar gösterebiliyoruz, kalbimizde olan güzelliği ne kadar yaşayabiliyoruz.
Çünkü sonunda insanın elinde kalan, yetişemediği işler değil. Sevdiği insanlar, dokunduğu gönüller, güzel hatıralar, içini ısıtan anılar oluyor.
Zaman kavramı belki değişmedi. Ama insan zamanın kıymetini, en çok onu kaybettikçe anlıyor.
