Acısıyla tatlısıyla bir yılı daha geride bırakıyoruz… Hemen hemen hepimiz geçmiş bir yılın muhasebesini yaparak, gelecek yılın temennileriyle umutlarımızı pekiştireceğiz. Ve daha sonra da 2026’nin güzellikleriyle mutlu olmaya çalışırken, son on yıllarda olduğu gibi yeri gelecek isyanlarla, yeri gelecek adına hayat denilen denizin dalgalarıyla boğuşacağız…
Bu yazımda gelecekten değil de geçmişten, yani hayal meyal hatırladığımız çocukluğumuzdan bahsetmek istiyorum. Belki de çoğunuzu o yıllara götürebilirim!..
Aslında babamın pazardan sebzeleri doldurduğu filelerde mutluluk taşınıyordu faytonlara ve atların rüzgarıyla eve giriyordu tebessümler…
Yollara dökülen at kestaneleri, haylaz çocukların ellerinden uçup, kızların bacaklarına acı veriyordu…
Her ailenin bir bahçesi, bahçesinde yetişen meyveleri manavları kıskandırıyordu domates kızarıklığında…
Tencere-tava şarkılarda değil, tel dolaplı mutfakların tahta raflarında fay temizliğinde parlıyordu…
Tornetlerin, telden arabaların, gazoz kapaklarının pilleri hiç bitmiyordu oyun oynarken misketli sokaklarda…
Alıçlar boyunlarımızda kolye iken, kirazlar küpeydi kulaklarımızda… Kelekler turşuya yatardı bidonlarda, ağzımızı dayardık pınarlardan akan tatlı sulara…
Dizimiz-dirseklerimiz yamalıydı, ayaklarımızda soğuk kuyu… Hepimizi bir heyecan sarardı her bayrama doğru… Alınırsa bayramlıklar, yatakta bile onları kucaklar sımsıkı sarılırdık geceler boyu…
Elmalar-kayısılar çalardık komşu bahçelerden hapse girmeden. Komşumuz kovalardı bizi komşuluğu silmeden. Kimse bizi yargılamazdı küçük ve tatlı suçlarda, en büyük suç insan hakkı yemekti o yıllarda…
Büyükler masallara başlarken “…bir varmış, bir yokmuş…” diye, varolan iyilik ve güzellikti bizlere vermek istenen. Yok olanı ise hala yüreklerimize sokmadık kötü ve haram diye…
Dün böyleydi bizim yoksul çocukluğumuz…
Bugün yine aynı dünleri arıyoruz!..
Bulabilir miyiz ? Mümkün değil…
