Parmağımızı bir kez aşağı kaydırıyoruz; bir video bitiyor, diğeri başlıyor. Üç saniye, beş saniye, bazen on. Renkler, yüzler, müzikler… Dünya artık cümlelerden çok karelerle konuşuyor. Böyle bir çağda yazar olmak, biraz akıntıya karşı yüzmeye benziyor.
Eskiden bir metnin başına oturmak, okurla sessiz bir anlaşma yapmak demekti: “Bana zamanını ver, ben de sana bir dünya kurayım.” Bugün ise zaman en pahalı para birimi. Okur, yazıya başlamadan önce bile soruyor: “Buna değer mi?” İşte yazarın ilk mücadelesi burada başlıyor.
Kısa videolar her şeyi hızlandırdı ama derinliği ortadan kaldırmadı; sadece yerini değiştirdi. Artık derinlik, uzun uzun anlatılan paragraflarda değil, birkaç cümleyle açılan kapılarda saklı. Yazar, bir çağrı yapmayı öğrenmek zorunda; ilk cümleyle yakalamak, ikinciyle tutmak, üçüncüyle iz bırakmak.
Resimler konuşuyor deniyor. Doğru. Ama resimler çoğu zaman tek bir anı dondurur. Yazı ise zamanı genişletir. Bir fotoğraf gözümüze bakar; bir metin zihnimizin içine girer. Yazarın gücü de burada: Gösterilmeyeni anlatmak, hızla tüketilenin karşısına kalıcılığı koymak.
Bu çağda yazar olmak, sadece kelime ustalığı değil, sabır işidir. Herkesin hızla üretip hızla unuttuğu bir ortamda, yavaşlığı savunmaktır. Okurun dikkatini değil, kalbini hedef almaktır. Bir videonun saniyeler içinde yarattığı etkiyi, tek bir cümleyle günlerce taşınacak bir hisse dönüştürmektir.
Belki yazı artık daha az okunuyor gibi görünüyor. Ama iyi yazı hâlâ bulunuyor. Sessizce, kalabalığın biraz gerisinde. Kısa videolar eğlendirir, resimler etkiler; yazı ise insanın kendisiyle baş başa kalmasını sağlar. Bu yüzden yazar, bu çağda gereksiz değil aksine daha da gereklidir.
Çünkü hız çağında, durmayı hatırlatanlara her zaman ihtiyaç vardır.
