2007 yılında bir belgeselde birkaç saniyelik bir sahne…
Sürüden ayrılan, ters yöne yürüyen tek bir penguen.
O gün kimse umursamadı.
Bugün, yıllar sonra, milyonlar paylaşıyor.
Çünkü bu toplum nihayet kendini bir karede gördü.
O penguen artık bir hayvan değil.
Bir simge.
Bir itiraf.
Bir çığlık.
Kimi için cesaret,
kimi için hedef olmayı göze almak,
kimi için yalnızlık,
kimi için “yanlış anlaşılmayı kabul etmek pahasına doğruyu seçmek.”
Ama asıl soru şu:
Neden bu kadar geç?
Çünkü bugün farklı olmak tehlikeli.
Çünkü sürüden ayrılan ya susturuluyor, ya itibarsızlaştırılıyor, ya da yok sayılıyor.
Çünkü aynı yöne bakmamak artık cesaret değil, bedel gerektiriyor.
Bu paylaşım psikolojik olarak masum değil.
Bu bir rahatlama biçimi.
İnsanlar kendileri yürüyemediği yolu bir penguene yürüterek vicdanını teskin ediyor.
“Ben de öyleyim” diyor, ama adım atmıyor.
Penguen konuşmuyor. ama onun yerine milyonlar suskunluğunu anlatıyor.
Bu bir yalnızlık göstergesidir.
Ama aynı zamanda bastırılmış bir isyandır. Toplum birey olma yetisini kaybettikçe,
sembollere sığınır. Çünkü semboller bedel ödemez.
Penguen fişlenmez, linç edilmez, işinden edilmez.
Ama insan edilir.
İşte bu yüzden insanlar kendilerini değil, pengueni paylaşıyor.
Çünkü cesaret, artık doğrudan gösterilemiyor.
Burada politik bir gerçek var:
Hakikat artık alkışlanmıyor, yönetiliyor.
Doğru, ancak güvenli sınırlar içinde kabul ediliyor.
O sınırı aşan herkes “marjinal”, “uyumsuz”, “tehlikeli” ilan ediliyor.
Penguen ise güvenli.
Çünkü bir hayvan.
Ne acı…
Cesaretin sembolü bir penguen olduysa,
insanın cesareti sistemli biçimde budanmış demektir.
Sürüden ayrılan penguen mutlu mu, yalnız mı bilinmez.
Ama şurası kesin: O yanlış yöne gitmiyor.
Herkesin gitmeye korktuğu yöne gidiyor.
Ve bu kadar viral olmasının tek nedeni var:Toplum kendini gördü.
Ama hâlâ yürüyemiyor.
Penguen yürüdü. Biz baktık. Paylaştık.
Ve yerimizde kaldık.
