Kısa Videoların Dünyasında Yazar Olmak
Artık kimse okumuyor demiyorlar; kimse sabretmiyor diyorlar. Çünkü okumamak adına sabretmemek daha masum bir gerekçe gibi duruyor. Oysa gerçek çıplak; insanlar cümlelere tahammül edemiyor. Bir düşüncenin açılmasına, bir duygunun ağır ağır büyümesine, bir kelimenin yerini bulmasına…
Kimsenin vakti yok cümlelere anlayacağınız…
Parmak kaydırıyor, geçiyor. Kaydırıyor, geçiyor. Dünya bu ritme teslim olmuş durumda; hızlı, parlak, yüzeysel. Her şey bir “an” olmak zorunda. Her şey “hemen” etkileyici olmalı. Bir cümle bile kendini kanıtlamak zorunda; yoksa her şey çöpe gidiyor.
Böyle bir çağda yazar olmak, neredeyse ayıp bir iş gibi. Çünkü yazmak yavaşlık ister. Yazmak düşünmek ister. Yazmak, insanın kendi içine bakmasını ister. Ve bu çağ, insanın kendi içine bakmasından korkuyor.
Kısa videolar insanı eğlendiriyor gibi görünüyor ama aslında onu uyuşturuyor. Resimler bir şey anlatıyor gibi duruyor ama çoğu zaman sadece bağırıyor. Her şey gösteriliyor ama hiçbir şey gerçekten anlaşılmıyor. Çünkü anlam, zaman ister. Ve zaman; artık kimsenin elinde tutamadığı bir şey.
Yazar ise tam burada yabancı kalıyor. Çünkü yazar “an” üretmez. Yazar iz bırakmak ister. Yazar, kolay tüketilen şeyin değil, kolay unutulmayan şeyin peşindedir.
İşin acı tarafı şu ki; bu çağ, yazarı dinlemiyor. Çünkü yazarın sunduğu şey hızlı bir haz değil. Yazarın sunduğu şey, insanın kendiyle yüzleşmesidir. Ve kimse yüzleşmek istemiyor. İnsanlar kendilerini kısa videoların içine saklıyor; çünkü orada düşünmek yok, hissetmek yok, beklemek yok.
Sadece geçmek var.
Yine de yazmak bir inat biçimidir. Kalabalığın gürültüsüne karşı sessiz bir yumruk. Herkesin hızla tükettiği bir dünyada, kelimelerle direnmek. Çünkü yazı, hâlâ insanın içini açan en tehlikeli şeydir.
Ve belki de bu yüzden, bu çağda yazar olmak hâlâ değerlidir. Çünkü herkes bağırırken yazmak, konuşmak değil; hayatta kalmaktır.
GÜLHAN GENÇ / Düş(g)ünce
