Geçtiğimiz günlerde bir öğretmen daha hayatını kaybetti. Bir sınıfın ışığı söndü. Bir çocuğun yolunu aydınlatan bir insan toprağa düştü. Bu sadece bir cinayet değil. Bu aynı zamanda bozulmuş düzenin bize tuttuğu acı bir aynadır.
Öğretmenler bir ülkenin vicdanıdır. Bir toplumun geleceğini ellerinde taşırlar. Onlar sadece ders anlatmaz. Bir çocuğa insan olmayı öğretir. Saygıyı öğretir. Birlikte yaşamayı öğretir. Umudu öğretir.
Ama bugün geldiğimiz noktada öğretmenler bile güvende değil.
Çocuklarımız artık sokakta büyüyor. Ekranların içinde büyüyor. Şiddeti normal gören bir dünyanın içinde büyüyor. Saygının zayıflık sanıldığı bir kültürün içinde büyüyor. Aileden kopan. okuldan uzaklaşan. yönünü bulamayan gençler çoğalıyor.
Bu sadece gençlerin sorunu değildir. Bu toplumun sorunudur.
Eğitim sistemi yıllardır yara alıyor. Okullar yalnız bırakılıyor. Öğretmenler yalnız bırakılıyor. Değerler eğitimi ihmal ediliyor. Bir çocuğa matematik öğretmek yetmez. Ona insan olmayı öğretmek gerekir. Vicdanı öğretmek gerekir.
Bir öğretmenin ölümü bize şunu hatırlatıyor. Eğer bir toplum öğretmenini koruyamıyorsa geleceğini de koruyamaz.
Bugün yas tutuyoruz. Ama sadece üzülmek yetmez. Bu ülkenin çocuklarını yeniden kazanmak zorundayız. Sokak kültürünün karanlığından çıkarıp bilginin ve vicdanın ışığına taşımak zorundayız.
Çünkü öğretmenler ölmemeli.
Çünkü öğretmenler bir toplumun yarınlarıdır.
