Bağımlılık

Eskiden insanlar sabah kalkınca camı açardı. Şimdi ilk iş telefona bakıyoruz. Kim ne paylaşmış, kim ne yazmış… Daha gözümüzü tam açmadan başlıyoruz kaybolmaya. Saatler geçiyor, fark etmiyoruz. Telefon elimizde, hayat elimizden kayıyor.

Sigara da böyle. “Bir tane içeyim” diye başlıyor. Sonra o bir tane, günün parçası oluyor. Üzülünce içiyoruz, sevinince içiyoruz, boş kalınca içiyoruz. Aslında sigara bizi değil, biz sigarayı çağırıyoruz. Ama bir süre sonra o bizi yönetmeye başlıyor.

Daha ağır olanı ise madde bağımlılığı. O, sadece insanın bedenini değil, ruhunu da alıp götürüyor. Aileyi yıkıyor, umutları söndürüyor. Bir insanın gözlerindeki ışığın nasıl yavaş yavaş kaybolduğunu görmek çok zor.

Bağımlılığın ortak bir tarafı var: Hepsi boşlukta büyür. İnsan kendini yalnız hissederse, değersiz hissederse, bir şeye tutunmak ister. İşte o anda telefon olur, sigara olur, bazen de daha tehlikelisi olur.

Ama şunu unutmayalım: Hiçbir bağımlılık bir günde oluşmaz. Ve hiçbir bağımlılık bir günde bitmez. Ama başlamak mümkün. Küçük bir adım bile önemli.

Telefonu biraz kenara bırakmak. Bir sigarayı eksiltmek. Birine “yardım et” demek. Bunlar küçük şeyler gibi görünür ama aslında büyük değişimlerin başlangıcıdır.

İnsan, en çok kendine iyi gelince güçlenir. Bağımlılıktan kurtulmak zor ama imkânsız değil. Yeter ki insan, kendine dönmeyi hatırlasın.

Çünkü en büyük bağı, insanın kendi iradesidir. Ve o bağ kopmadıkça, hiçbir bağımlılık sonsuza kadar sürmez.

       Can-fiye