HALK DEĞİŞİM İSTİYOR, APARATLAR DÜZENİ KORUYOR

“Sandık kuruluyor ama değişim gerçekleşmiyorsa, sorgulanması gereken yalnızca iktidar değil; muhalefetin rolüdür…”
Bugün Türkiye’de insanların önemli bir kısmı artık seçim sonuçlarından çok, sistemin değişmezliğini konuşuyor.
Çünkü sandık kurulsa da, televizyonlarda tartışmalar yapılsa da, meydanlarda sloganlar atılsa da halk şunu görüyor:
Kazananlar değişmiyor…
Kaybedenler değişmiyor…
Muhalefet anlayışı değişmiyor…
Otoriterleşen rejimlerin en büyük başarısı, yalnızca iktidarı kontrol etmek değildir.
Muhalefeti de kontrol edilebilir hale getirmektir.
İşte tam burada “kontrollü muhalefet” gerçeği ortaya çıkıyor.
Sisteme gerçek tehdit oluşturmayan, öfkeyi kontrollü şekilde tahliye eden, halkın değişim umudunu sürekli erteleyen aparat partiler…
Her seçim döneminde büyük cümleler kurulur.
“Bu seçim tarihi seçim” denir.
Meydanlar kurulur, afişler asılır, ekranlar doldurulur…
Sonra seçim biter ve hiçbir şey değişmez.
Aynı genel başkanlar koltuklarında kalır.
Aynı kadrolar yerlerini korur.
Yıllardır kaybedenler yine “başarılı olduk” açıklamaları yapar.
Ve halka yine sabretmesi söylenir.
Gerçek muhalefet; iktidarın çizdiği sınırlar içinde hareket etmez.
Gerçek muhalefet; konfor alanı siyaseti yapmaz.
Gerçek muhalefet; gerektiğinde bedel öder, risk alır ve halkın önünde yürür.
Ama bugün bazı siyasi yapılar için muhalefet etmek bir mücadele değil, adeta garanti maaşlı bir düzen haline dönüşmüş durumda.
Baraj altına düşmeyen, etkisini kaybetse bile sistem içinde yaşamaya devam eden, kontrollü biçimde varlığı sürdürülen yapılar…
Çünkü bazı partilerin görevi kazanmak değil;
Kazanacak bir iradenin önünü kesmek.
Toplumun öfkesini yönetmek,
İtirazı kontrollü tutmak,
Değişim isteğini zamana yaymak…
Ve halk artık bunu görüyor.
Bu yüzden insanlar sadece iktidara değil, etkisiz ve konforlu muhalefet anlayışına da tepki duyuyor.
Çünkü vatandaş için mesele artık parti meselesi olmaktan çıktı.
Mesele; gerçek bir demokrasi isteği meselesidir.
Sandığın olduğu ama değişimin olmadığı bir düzen, demokrasi görüntüsü altında sürdürülen siyasi bir tiyatroya dönüşür.
Millet artık figüran olmak istemiyor.
Gerçek temsil istiyor.
Gerçek mücadele istiyor.
Gerçek değişim istiyor…